หลังจากที่ใช้เวลาเกือบทั้งหมด(นอกเหนือจากงาน) หมดไปกับการมุ่ง พุ่ง หมกมุ่นกับโปรแกรมขนนกยูง7 สี adobe photoshop กรูก็ลืมสเปซไปซะสนิท วันนี้นึกได้ว่าจะอัพทริปบาหลีซะหน่อย อัพแต่รูปอย่างเดียวกลัวไม่ถึงอรรถรส แต่ก็นั่นแหละ อารมณ์มันสูญแล้ว คงต้องบิวท์ซักระยะ นึกอะไรเอามาเขียนยังไม่ค่อยได้ เพราะทุ่มกับการแต่งภาพไปหมดแล้ว แต่เท่าที่นึกได้และติดตาตรึงใจ คงเป็นเรื่องรั่วๆของบรรดาลูกทัวร์นี่แหละ

1.คุณตู่ นางพยาบาลประจำทริป ยาทุกแขนงเธอพกติดตัวมาโดยมิได้เกรงกลัว ตม.แต่อย่างใด เธอ สุภาพสตรีที่มีโลกส่วนตัวสูงมาก และเป็นคนเดียวในทีมที่”ไม่พกกล้อง”ถือคอนเซ็ปเก็บภาพดีๆไว้ด้วยตา เก็บความทรงจำดีๆไว้ด้วยความรู้สึก แทนที่จะเลือกมองภาพผ่านกระจกเลนส์และเก็บในเมโมรีการ์ดแบบพวกกรู ทุกๆที่ที่เธอไป เธอจะหยุดมองอย่างสนใจ พินิจเพ่งพิจวิถีโลก สิ่งมหัศจรรย์และสวยงามที่พระเจ้าสรรเสกให้กับโลกใบนี้ โอ ช่างสวยงามและประทับใจยิ่งนัก...ทุกๆที่ครับ เธอจะหยุดเพื่อเสพความงามของโลก ไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ จนมาถึงเต้นท์หลังนึงที่มีเสื้อผ้าอาภรณ์แขวนโชว์ความงาม ...อะ อ้าว ตู่ เธอหายไปไหน ...มองซ้าย มองขวา เอ เธออยู่ไหนกัน ... อะ นั่น

เธอกำลังต่อราคาเสื้อแม่ค้าอยู่ กรรม ---

ที่ไหนก็ได้ครับอย่าให้เป็นแหล่งที่มีดีมานและซัพพลายอยู่ในที่เดียวกัน เพราะการแลกเปลี่ยนของที่มีมูลค่าโดยใช้เงินเป็นสื่อกลาง เธอจะหยุดทุกอย่างเพื่อสิ่งนี้ นอกจากนี้เธอยังเป็นสาวสตรอเบอรี่ ยอมรับเลยว่าตั้งแต่กรูเกิดมากรูยังไม่เคยเห็นใครบ้าสตรอเบอรี่ขนาดนี้ มีที่ไหนฝากตังค์ให้ไปซื้อขนม สุดท้ายเธอเอามาแต่ป้อกกี้ โดนัท ไอติม ลูกอม เค้ก ซึ่งมีแต่รสสตรอเบอรี่...ทั้งหมด แถมระหว่างทางไปทานาล้อตเธอยังหยุดแวะซื้อสตรอเบอรี่สดมากินเล่นๆ...อีก 6กิโล

2.น้องเดียร์ miss congenialityและหน่วยสันทนาการ ที่ใดมีเดียร์ ที่นั่นจะมีแต่เสียงหัวเราะ เดียร์สาวน้อยผู้รวยอารมณ์ขันและมักจะมีเรื่องมาเล่าเวลาที่เกิดบรรยากาศคีมูไกได้ตลอด เลยครื้นเครงกันตลอดทั้งทริป ไม่ว่าเนื้อหาในเรื่องเล่าจะเป็นแนวใด (แนวชีวิต แนวลึกลับ แนวเศร้า แนวสยอง ทุกแนวอ่ะ) เธอจะหัวเราะประกอบทุกครั้ง เล่า2นาทีหัวเราะ10นาที กว่าเรื่องแต่ละเรื่องจะจบ กรูก็ช่วยลุ้นจนเกร็ง วันแรกที่เจอกันที่แอร์พอร์ต กรูก็เริ่มสัมผัสอะไรบางอย่างได้จากน้องคนนี้ เลยบอกพัดไปว่า”กรูชักกลัวๆน้องคนนี้ว่ะ คนบ้าไรวะหัวเราะยังกะเมากัญชา” น้องเดียร์จะกลายเป็นคู่หูของตู่ทุกครั้งเมื่อไปในที่ที่มีดีมานและซัพพลายอยู่ในที่เดียวกัน การเจรจาต่อรองเพื่อมูลค่าเพิ่มเป็นข้อได้เปรียบในการแลกเปลี่ยน และเป็นงานที่เธอ”ถนัด”

3.ไอ้พัด ออกาไนซ์ประจำทีมพ่วงด้วยgeneral cashier ไม่รู้ว่าทริปนี้พวกเราทำให้มันหมดอารมณ์สนุกไปรึป่าว เพราะดันเอาตังค์กองกลางไปให้มันรับผิดชอบ เลยเครียดไปโดยปริยาย ไปไหนมาไหนเลยต้องพลอยวิตกกังวล ห่วงแต่กระเป๋าเงิน (เป็นล้านๆนะพี่น้อง) แถมตอนจองตั๋วออกจากบาหลี ยังต้องเอาบัตรเครดิตตัวเองออกหน้าแทนเพื่อนๆอีก ซึ้งว่ะๆ

4-5.เจนนี่และพี่เจน คู่ฮันนีมูนผู้มาพร้อมกับคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ คัมภีร์เพื่อใช้ในการกำหนดจุดหมาย สถานที่ปลายทาง กำหนดการณ์รายละเอียดต่างๆตลอดทั้งทริป แน่นอนเมื่อขึ้นชื่อว่าคัมภีร์ทุกคนต้อง...ทำตาม   --ทริปนี้เจนนี่เลยกลายเป็นเนวิเกเตอร์ในทันที แต่ก็เป็นเรื่องดี เพราะเท่าที่รู้นอกจากเจนนี่ก็ไม่มีใครที่หาข้อมูลก่อนมาเที่ยวกันเลย...ซักคน    --ส่วนพี่เจนนอกเหนือจากเวลาส่วนใหญ่ที่ต้องคอยเทคแคร์เจนนี่แล้ว ยังต้องคอยเช็คราคานาฬิกาตามร้านที่เรียงรายอยู่ตามรายทางไปเรื่อยๆทุกครั้ง ซึ่งสร้างความรำคาญใจให้กับเจนนี่ยิ่งนัก แม้จะรำคาญใจและบ่นพึมพำให้ได้ยินอยู่บ่อยครั้งเพียงใด แต่ลูกขี้อ้อนพี่เจนก็แพรวพราวใช่เล่น เรื่องเลยไม่เคยบานปลายซักครั้ง (เก่งว่ะพี่ คารวะๆ) ++เช็คไปเช็คมารู้สึกว่าเรื่องช้อปสนั่น สะบั้นหั่นแหลกนี่ พี่เจนจะเหนือกว่าตู่และน้องเดียร์อยู่หลายขุมนัก

6.ถ้าให้บรรยายลักษณะของกรุ๊ปนักท่องเที่ยวที่เป็นคนไทย กรูก็คงเปรียบเสมือนไอ้คนที่ใส่แว่นดำเท่ๆประจำกลุ่มที่คอยสะพายกล้องคล้องคอ คอยเดินถ่ายเพื่อนๆที่คอยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว เป็นตากล้องประจำกรุ๊ป พอได้กรูปุ๊ป เลยครบองค์ประกอบกรุ๊ปคนไทยในทันที แม้หน้ากรูจะโคตรอินโด และไอ้พัดจะโคตรซัวเถา แต่พอมาเดินด้วยกันทั้งหมด ตั้งแต่100เมตร เค้าก็รู้กันทั้งโลกแล้วว่า ”อืม คนไทย”

---ติสต์แตก มาเดี่ยวๆออกแนวแบ็กแพ็ค +++ฝรั่ง

---มาเป็นครอบครัว พ่อ แม่ ลูก ปูย่าตายาย และมักมีไกด์ประจำสกุลมาด้วย+++ญี่ปุ่น

---มาเป็นคู่ จากลวดลายและเฉดสีของเสื้อผ้า บ่งบอกได้ดี ผู้ชายขาสั้นหมวกR&B ผู้หญิงขาสั้นกว่าโชว์เรียวขาขาว+++เกาหลี

---มาเป็นคันรถบัส จอดที่ไหนเหมือนแผ่นดินถล่มที่นั่น ถ้าไม่สังเกตจะนึกว่าแม่งทะเลาะกัน+++จีน