“กรูเด็กท่าแพนิ เมิงจำได้ยัง”

“เอ่อ คุณคงโทรผิดแล้วมั้งครับ ผมไม่มีเพื่อนเป็นคนเชียงใหม่นะ”

“เชียงใหม่พ่อเมิงดิ อำเภอท่าแพ ไม่ใช่ประตูท่าแพ”

“อำเภอท่าแพเหรอครับ---“

ผมยังคงอำมัน โดยที่มันเริ่มจะมีอาการหงุดหงิดจากการสนทนา

“เมิงมีเพื่อนสักกี่คนกันล่ะที่ท่าแพน่ะ”

“ผมก็มีเพื่อนเยอะนะครับ ว่าแต่คุณเป็นใครเหรอครับ โทรผิดหรือเปล่า”

“กรูไอ้ อรรถ ไง อรรถเด็กท่าแพเพื่อนเมิงอ่ะ สัด”

ฮ่าๆ เสร็จกรู ที่เมิงคิดว่ากรูจำเมิงไม่ได้สินะ มุกนี้เมิงชอบอำกรูออกบ่อย ไม่คิดว่าเมิงจะเสียท่าง่ายขนาดนี้

แล้วก็เป็นไปอย่างที่คาดครับ และยังไงซะผมก็คงไม่ไปไม่ได้แน่ๆ

เวลามันไม่เคยรอใครจริงๆ ผมเคยคิดตั้งใจเอาไว้ว่าหลังจากเรียนจบ ผมจะมางานเลี้ยงรุ่นพร้อมกับความภูมิใจและ “การยอมรับ” จากกลุ่มเพื่อน การยอมรับที่ว่า น่ะเหรอ ก็คงอาจหมายถึง ตำแหน่งทางอาชีพ เงินเดือน หน้าตาทางสังคม งานที่ท้าทายน่าสนใจ กระมัง ใครบ้างอยากไปงานเลี้ยงรุ่นเพื่อไปรับฟังคำล้อเลียน คำดูถูก มุกแซวเก่าๆแต่บั่นเทากำลังใจเล็กๆและให้อายแบบเดิมๆกันล่ะ ถ้านั่นเป็นเหตุผลที่จะได้มาซึ่งการยอมรับ ไม่แปลกเลยถ้าผมจะไม่เคยไปปรากฎตัวในงานเลี้ยงรุ่นมาเป็นปีที่9แล้ว แต่สำหรับตอนนี้ผมคงไม่ปล่อยเวลาให้มันล่วงเลยและผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์แบบนั้นอีกแล้ว

งานแต่งไอ้อรรถ เป็นงานที่รวมเพื่อนเอาไว้ได้เยอะที่สุด(เห็นไอ้แต๊งค์ ที่เคยไปมาทุกงานบอก) เพราะงานนี้เด็กใต้มากันเกือบหมด ที่เหลือก็คงเป็นพวกเด็กกรุงที่มาไม่ได้(คงไม่ใช่เหตุผลส่วนตัวเดียวกันกับกรูนะ) รวมทั้งไอ้นาน อดีตGrande villa manager เชอราตัน สมัยที่กรูอยู่FB มันก็ไม่มา เราใช้เวลาในการปาร์ตี้ยาวนานพอสมควร เพราะก่อนวันงานก็ไปก๊งกันมาแล้วรอบนึงริมหาดปากบารา โดยมีไอ้บอสยกปลามาให้ทั้งกระชังเป็น complimentary ก๊งกันยันเช้า ก่อนจะยกทีมกันมาบ้านงานต่อ

ด้วยความที่ไม่เจอกันนาน เลยมีเรื่องให้คุยกันเยอะ ส่วนใหญ่ก็เอาเรื่องเก่าๆสมัยเรียนขุดกันมาเล่า ให้ฮากันได้เป็นระยะๆบางเรื่องก็ให้ฮาจนน้ำตาเล็ด บางเรื่องก็แมร่งซึ้งเกิน เพิ่งมารู้ว่าการเป็นเด็กหอนี่ มันดีอย่างนี้นี่เอง ไม่คิดว่าโตๆกันแล้วยังจะจำกันได้อีก หลังจบ ม.ปลาย ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตามแนวทางของตัวเอง กระจัดกระจายกันไปทั่วประเทศ แต่ทุกคนต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่า เพื่อนในรั้วมหาลัยยังไงมันก็ไม่ผูกพันเหมือนตอนมัธยม ตอนนั้นนี่โคตรจะรักเพื่อนเลย ไปตายกันที่ไหนก็แห่กันไป แต่พอเรียนมหาลัยนี่รู้สึกจะให้ความสำคัญกับเพื่อนน้อยลง เพราะทุ่มความรู้สึกไปให้แฟนหมด เราเลยรู้สึกซึ้งกับความหมายของคำว่าเพื่อนเอาตอนช่วงมัธยมนี่แหละ ไอ้แต๊งค์ถามทุกคนขึ้นมาว่า “พวกเมิงยังจำสัญญาของรุ่นก่อนลากกระเป๋าออกจากหอกันได้มั้ย” “เออ เราจะไม่ทิ้งกัน” (ผมพึมพำเบาๆ) ออกจากหอวันนั้นใครไปทำอะไรที่ไหนกันต่อวะ? คุยกันยาวเลยครับทีนี้ โปรไฟล์แต่ละคนเด็ดๆทั้งนั้น โดยสุดท้ายก็ไม่ลืมที่จะมาอัพเดทหน้าที่การงานของแต่ละคน ซึ่งเป็นอะไรที่ทุกคนภูมิใจนำเสนอมาก เท่าที่จำได้

-ไอ้แอร์ ได้ยศ ร.อ.แล้วเป็นผู้กองประจำ สภอ.หาดใหญ่  -ไอ้ดีน ก็ ร.อ.แต่อยู่ สภอ.สมุย  -ไอ้มี ยังไม่ได้ยศอะไรกะเค้า เพราะเสือกเรียนไม่จบ  -ไอ้แต๊งค์ เป็นนักวิชาการเกษตร   -ไอ้บอส เป็นเจ้าของกิจการกระชังที่ใหญ่ที่สุดในปากบารา  -ไอ้โก๋ เป็นครีเอทีฟ ให้กับบริษัทโฆษณาที่มันตั้งขึ้นมาเอง  -ไอ้ชาติ เป็นดีเจ  - ส่วนไอ้นานน่ะเหรอ ตอนนี้มันก็ได้เป็น Front office Manager โรงแรมอินเตอร์คอนติแนนตัล กรุงเทพ ไปแล้ว ส่วนผมซึ่งพยายามนั่งให้ตัวลีบเล็กที่สุดก็ถึงเวลา “กรูเป็นรีเซฟชั่น” (เอ๋อ กันทั้งวง นี่ขนาดว่ากรูเอาศัพท์ที่ตรงตัวที่สุดมาตอบแล้วนะ) “มันคืออะไรเหรอ” (ถามเกือบจะพร้อมกัน)

เอาเป็นว่าก็ไม่ถึงกับขายหน้าเพื่อนๆเท่าไร แต่ผมก็ภูมิใจที่ได้ตอบ เพื่อนๆแทบไม่เชื่อว่ากรูจะมาสายนี้ (นึกว่าผมจะเป็นครูกันทั้งนั้น) ส่วนที่ไม่ผิดคาดแต่คาดไม่ถึงก็คงเป็นไอ้โก๋ ไม่นึกว่ามันจะเซอร์และติสต์ได้ขนาดนี้ แถมพูดจาก็ไม่รู้เรื่อง ต้องแปลไทยเป็นไทยอีกชั้น เวลาจะทำอะไร เช่น จะกิน จะเที่ยวก็ต้องให้เพื่อนรอ โดยมีข้ออ้างคือ”ขอกรูบิวต์อารมณ์ก่อน” ช่างเป็นประโยคคลาสสิก ที่เพื่อนพากันพูดล้อจนฮิตติดปาก ผมบอกมันว่า “เมิง กรูมีเพื่อนที่ทำงานคนนึง อยู่เหมือนเมิงเลย เซอร์ ติสต์ และชอบถ่ายรูป กรูอยากให้เมิงรู้จักกันชิบหาย” มันเลยสวน “ถ้าเป็นผู้ชาย เมิงไม่ต้องแนะนำ”

สุดท้ายงานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกรา ก่อนจะแยกย้ายก็เชคแฮนด์กับทุกคนตามธรรมเนียม “กรูใจหายว่ะ” (บอกเพื่อนไปตามตรง) เพื่อนๆเลยบอก เออ เดี๋ยวพวกกรูจะไปถล่มเกาะ ให้เตรียมตัวไว้ ...โมเม้นท์นั้นทำให้นึกถึงหนังเรื่องรถไฟฟ้าทันที ---( นี่กรูเอาเวลาไปทำอะไรอยู่ตั้ง9ปีวะ เอา9ปีของกรูคืนมา)